In een wetsvoorstel dat naar de tweede kamer is gestuurd, staat dat bedrijven die werknemers inhuren via niet-gecertificeerde uitzendbureaus aansprakelijk kunnen worden gesteld door uitzendkrachten voor het betalen van het wettelijke minimumloon en vakantiegeld.

Op zich klinkt dit vrij logisch, immers ook het inhurende bedrijf heeft een verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat werknemers conform de regelgeving worden betaald. Echter, waarom wordt het weer zo moeilijk gemaakt? Waarom de koppeling met certificering van uitzendbureaus? Juist die koppeling maakt de voorgestelde wetgeving weer onnodig complex. Immers wie gaat certificeren? Hoe vaak? Op basis van welke criteria, hoe is bezwaar en beroep geregeld etc.

De laatste tijd heeft de overheid nou niet een geweldig track record opgebouwd waar het gaat om certificering van diensten of producten. Het meest in het oog springende voorbeeld in dat kader zijn de energielabels voor huizen… De voorgestelde certificering van uitzendbureaus is weer een Haags staaltje van onnodige regelzucht. Deze bureaucratische opstelling maakt zaken niet alleen onnodig complex, lastig uitvoerbaar, maar vooral ook onnodig duur.

zie ook: http://hrmbeweegt.blogspot.com/