Het mag eigenlijk niet meer, maar ik doe het toch; de beste wensen hè…
Als er naast het rapen van kievitseieren nog een traditie per direct overboord gegooid kan worden dan is het wel het nodeloos en nauwelijks gemeend toewensen van een gelukkig Nieuwjaar. Sommige hijgerige collega’s van me rennen op 2 januari het pand door op zoek naar andere collega’s die beslist de beste wensen verdienen. In de 2de en 3de week van januari slaat de burgerlijke ongehoorzaamheid toe en hoor je steevast dat het weliswaar echt niet meer mag, maar dat ik toch stiekem de beste wensen krijg. Jaha.

Ik ben geen haar beter. Ook ik struin door het pand en deel mijn beste wensen uit. Maar dit jaar lijkt alles anders. Ik probeer me voor te stellen hoe het komend jaar eruit zal zien en ik wil zeggen dat ik iedereen heel veel sterkte wil wensen en zou ze beet willen pakken om ze hoop toe te schreeuwen. 2009 gaat een rampjaar worden. Ik wil zeggen dat mensen blij mogen zijn als ze volgend jaar hun baan nog hebben. December 2008 is afgesloten met een sfeer van ‘na mij de zondvloed’ en nu het vorig jaar in het slot is gevallen waait een gure ijzige wind over de polder. Het feestgedruis is weggestorven. Het is de as-woensdag na het carnaval. 2009 zal in de geschiedenisboeken bijgeschreven gaan worden als een jaar waarin zekerheden omver geworpen werden.

Ik weet dat ik al deze maand aan de tekentafel zal zitten om het organigram van z’n minder noodzakelijk vertakkingen af te helpen. Het fileermes is ingeruild voor grover geschut en draconische kostenbesparende maatregelen staan klaar om te worden geïmplementeerd. Ik wil roepen dat men zich voor moet bereiden op het ergste en zich niet druk moet maken om geneuzel. Maar ik hou me vast aan de wetenschap dat mensen en dus ook ik, op 19 januari op hun somberst zijn en dat het daarna alleen maar beter kan worden. Dus krijgt iedere collega van mij, net als ieder ander jaar, de allerbeste wensen.