De gemiddelde P&O’er voert met frisse tegenzin zijn exitgesprekken (niet te verwarren met ontslaggesprekken). Er is weinig eer aan te behalen, want de medewerker vertrekt tenslotte toch. Laten we onze energie richten op de mensen die blijven, hoor je ze denken. Daarnaast is er altijd een reden om te vertrekken. Soms kunnen het de gouden bergen bij het andere bedrijf zijn, soms is het de klaagzang over de droevige gesteldheid van het eigen bedrijf. Niet zelden verlaat de P&O’er gefrustreerd of lichtelijk depressief het exitgesprek. Stapel daar een bult extra administratie bij op en je vraagt je af waarom we überhaupt nog exitgesprekken voeren.

Toch is dit een warm pleidooi voor één van de meest onderschatte P&O instrumenten. Het exitgesprek is een belangrijk bindmiddel, hoe raar dat ook klinkt. Mijn ervaring is dat medewerkers uitkijken naar het exitgesprek, omdat het een formele punt zet achter een periode. Het is een professionele afsluiting, een moment van bezinning, waarbij de mening van de medewerker op prijs wordt gesteld en serieus genomen wordt.

Het exitgesprek is vervolgens een onschatbare bron van informatie. Medewerkers praten vrijuit en hebben in de regel nagedacht over wat ze het bedrijf mee willen geven. Vergeet ook niet te vragen naar de mooie en krachtige zaken die het bedrijf typeren, want ze vallen één op één te vertalen in de arbeidsmarktmarketing (bijv. werving). Durf het ook aan om exitgesprekken te voeren met medewerkers waar je, in economisch mindere tijden, gedwongen afscheid van moet nemen. Het vereist wat stuurmanskunst, maar de informatie is minstens net zo waardevol.

Als laatste is het exitgesprek een ideale manier om je database van interessante kandidaten op te bouwen. Op de vraag of iemand in de toekomst mogelijk ooit nog eens geïnteresseerd zou kunnen zijn in jouw bedrijf, is het antwoord vaak ‘ja, mits….’. Noteer de ‘mitsen en maren’ en wellicht kan je aan de gestelde voorwaarden in de toekomst wèl voldoen en lepel je kosteloos een ingewerkte en gemotiveerde kracht naar binnen. Zeker in een arbeidsmarkt die in no-time weer krap gaat worden, geen overbodige luxe.