Nu de crisis ook in ons bedrijf hard toeslaat, is het aantal vacatures nog op één hand te tellen. Om mee te mogen zoeken op die paar vacatures word ik de hele dag door gebeld door W&S bureaus met de meest flashy namen. Standaard antwoord ik dat de hulp op prijs wordt gesteld mits men het tarief verlaagt naar 10% van een jaarsalaris. In de meeste gevallen is dan het lacherige antwoord, dat we “het daar natuurlijk niet voor kunnen doen”. En daar heb ik eens over lopen prakkiseren. Laat ik voorop stellen dat ook hier geldt dat kwaliteit zichzelf onderscheidt. Een kwaliteitsbureau zit daadwerkelijk samen mét mij op de stoel en komt bij wijze van spreken met een topkandidaat voordat er überhaupt van een vacature sprake is, maar omdat de organisatie de functie behoeft. Over die zeldzame bureaus heb ik het hier niet.

De tarieven van W&S bureaus liggen als zeker een dikke dertig jaar rond de 25% van een jaarsalaris (inclusief de bijbehorende toeters en bellen). Voor bijvoorbeeld een beetje salesmanager betekent dat al snel zo’n 15.000 euro.  Een bedrag waarvoor ik twee weken lang een advocaat tot mijn beschikking heb, of waarvoor ik drie weken tegen een psycholoog aan kan praten of waarvoor ik mijn badkamer laat verbouwen en dan heb ik de spullen er ook nog bij. Aan een plaatsing wordt in de regel een minimaal aantal uren gespendeerd en daarmee is een astronomisch uurtarief een feit. Vanzelfsprekend is het niet altijd bingo, maar dat geldt ook voor de vertegenwoordiger die je voor dat geld toch drie maanden op pad hebt.

Digitalisering heeft in veel branches geleid tot prijserosie en marges zijn onder druk komen te staan. Ga maar eens met een makelaar praten. In W&S-land is daar geen sprake van. Terwijl cv’s en zelfs vaak intakes digitaal geregeld worden en kandidaten via sociale netwerken als Hyves en LinkedIn veel sneller gevonden kunnen worden. Van het hebben van een vestigingennetwerk is al lang geen sprake meer. Een zwerver met een laptop kan een bureau beginnen bij wijze van spreken. De honingpot van makkelijk en snel veel geld te kunnen verdienen heeft gezorgd voor een enorme aantrekkingskracht en het merkwaardige van het fenomeen is dat de toenemende concurrentie juist heeft gezorgd voor een prijsstijging in plaats van prijsdaling. Het wordt tenslotte alleen maar lastiger om iemand te vinden. Daarbij worden kandidaten zelf ook niet graag geplaatst via ‘De Jobdiscounter’. Graag ziet de gelukkige een hoofdprijs onder zijn naam staan. En zo houdt het wereldje van de grote bedragen zichzelf in stand.

Is de kandidaat eenmaal aangenomen, dan is er een garantie tot aan de deur. In sommige is er nog een bescheiden refund te organiseren als het in de proeftijd misloopt, maar zelfs dan ga je dik de bietenbrug op. Sommige bureaus polsen hun kandidaat na een jaar of het hem of haar eigenlijk wel bevalt en de echte boefjes maken afspraken met kandidaten om na een bepaalde periode zich door het bureau te laten herplaatsen en de fee onderling te verdelen.

Is dat een reden voor een luidkeels boegeroep? Neen, want wij HR managers mogen de dikke vinger naar onszelf wijzen. We laten het gebeuren, uit gemakszucht, luiheid, prioriteitenafweging en druk vanuit de interne organisatie.