Is jouw verlangen om machtig én liefdevol te zijn? Of voor wie andersom wil vertrekken: Liefdevol, én machtig? En kun je dat als leidinggevende?
Je hebt een behoefte om jezelf uit te drukken en te manifesteren (macht). Je wil jouw ideeën verwezenlijken, invloed aanwenden, richting geven, gehoord worden, bepalen, onafhankelijk denken, je uitspreken, vormen, inspireren, impact hebben. Je wil je niet in alles conformeren aan anderen, maar juist verschil maken door wie jíj bent. Er toe doen als persoon.
Tegelijk wil je ook verbinding met anderen, deel zijn van een groter geheel, ergens bij horen (liefde). Je wil dat wat je doet niet zomaar iets is, maar betekenis heeft voor jezelf en anderen. Je wil op een prettige manier samenwerken en door anderen geaccepteerd worden. Je wil je voor hen open stellen, vertrouwen, lachen, contact hebben met de mensen om je heen. Je wil grote dingen doen, met anderen samen bouwen aan dingen die je niet alleen kunt. En dat zij hun ideeën daar ook in kwijt kunnen, dat zij ook met hart en ziel werken in jouw team / bedrijf.
Kortom: Je wil machtig zijn op een liefdevolle manier. Of liefdevol op een machtige manier!
Waarom gaat dit dan toch zo vaak mis?
In het dagelijkse werkritme kan je nogal wat in de weg zitten hierbij.
Je hebt een drukke agenda, en richt je op het gedaan krijgen van al dat werk. Je bent hier zo op gefocused dat je letterlijk en figuurlijk weinig voelt van wat je bezielt, waar en met wie je bent, en wat er in jou en hen omgaat. Je hebt geen contact. Je verricht veel denk-, praat- en doewerk, en bent daarmee productief. Maar geef je richting aan dat wat er toe doet? Druk je uit wie je bent en wat je bezielt? En doen de mensen om je heen dat? Weet je van elkaar wat jullie bezielt? En geven jullie daar samen richting en vorm aan?
Je hebt daarbij met mensen te maken die jou soms verbazend gemakkelijk uit je liefdevolle houding weten te krijgen. Of uit je macht. Voor je het weet, reageer je de hele dag op ad hoc prikkels en op anderen, en zijn jouw macht en/of liefde ver te zoeken. Hoe menselijk. En hoe onvervullend.
Dat je je hiervan bewust wordt, is een begin. Dan kun je gaan kijken hoe je voor jezelf en anderen ruimte gaat scheppen voor macht (individu) én liefde (samen). Hoe je processen zo inricht op bedrijfsniveau dat beide tot hun recht komen. Hoe je persoonlijk in je gedrag dit tot uitdrukking kunt brengen. Het zal je resultaten, en jouw gevoel daarover, ten goede komen.
Els van Asperen,


(3)
Reacties
Richard Koopman - 13-01-2010 16:11
Prachtig om die twee begrippen met elkaar te bundelen. Als je het op je in laat werken dan begrijp ik ineens hoezeer die twee met elkaar zijn verbonden om tot iets te komen. Mooi!
Gerrit - 16-02-2010 14:59
Beste Els, ik heb het niet snel, maar bij dit stuk zit ik toch even te schakelen. “Liefde, macht of macht, liefde” en “Wil je verschil maken?”
Die managers die het verschil willen maken. Ze komen binnen en gaan het verschil zitten maken. Brrrrrrr. Waarom doen ze niet gewoon hun werk? Hun taak is beheren, zorgen dat medewerkers hun werk kunnen doen. Het scheppen van voorwaarden, daar zijn ze voor. Liefdevol? Of bedoel je gewoon medemenselijk? Ik hou het op gewoon zakelijk, duidelijk en eerlijk en rechtvaardig. Managen kun je niet leren, dan kun je of dat kun je niet. Dat is aangeboren. Al die “managers” die zichzelf tegenwoordig zo nodig moeten bewijzen met bijzonder beleid wat ze met een hoop poeha brengen is doorgaans niet meer dan een zeepbel. Dikke verhalen waarmee de werksfeer verpesten, mensen een kras op de ziel bezorgen, het werk verknoeien en weer vertrekken. Passanten, die het verschil willen maken. Macht is een beladen begrip. Koning Arthur filosofeerde wat af over het begrip macht. Wat is macht? Heb ik macht? Wat doe ik met macht? Hij kwam tot de slotsom dat Macht is Recht en Recht is Macht. Ben je rechtvaardig, dan krijg je macht recht te doen. Schenk je medemens desgevraagd vergeving en je hebt macht. Macht uit medemenselijkheid, liefde zo je wilt.
De goedkope macht is de macht die bij een functie hoort. Managers die niets begrijpen van die macht en die ze ook verkeerd gebruiken m.n. in hun wijze communiceren met medewerkers (verbaal en non-verbaal). Dat vind ik (onbewuste) negatieve macht. Komt wel aan bij medewerkers.
Wat mensen aan subjectieve onzin over hen heen krijgen bij beoordelingsgesprekken is soms ongelofelijk. Zou een medewerker hetzelfde zeggen tegen een manager, dan zijn de rapen gaar. Dat is goedkope macht. Mijn manager beschuldigde mij eens van intimidatie. Ik heb haar gezegd dat ik niet in staat ben haar te intimideren, omdat ik geen zakelijke macht heb. Zij kan mij wel intimideren, omdat zij macht heeft gekregen. Dat hoort bij haar functie. Ze kan er alleen niet mee omgaan. Je kunt er maling aan hebben, maar dan trek je toch aan het kortste einde. Zij kan mij dus wel intimideren. Oeps, dat snapte ze niet. Of ze is vals of ze is werkelijk gespeend van enig gevoel voor verhouding. Waarmee aangekomen op het punt waar het denk ik om gaat. Het gaat niet zo zeer om liefdevol leidinggeven, maar om gevoel voor verhoudingen. Dat gevoel wordt door veel leidinggevenden ernstig gemist. Zo’n leidinggevende zal ik nooit de macht gunnen.
Anderzijds ben ik de meest loyale medewerker voor een manager die een natuurlijk gevoel voor verhouding toont. Het is zo simpel. Punt is dat niet iedereen moet vinden dat hij/zij manager kan zijn.
Richard Koopman - 19-02-2010 16:00
@ Gerrit..
Blijft moeilijk he, echt samenwerken…?
Gerrit - 22-02-2010 09:58
@Richard, als ik deze website en de reacties zo doorlees, inderdaad blijft samenwerken dan moeilijk. In de meeste organisaties wordt niet of nauwelijks samengewerkt. Vandaar ook de problemen. Deze website staat er vol van. Maar dat zul je niet bedoelen. Gezien jouw reactie op het verhaal van Els en dat van mij, vind je wat van mijn reactie wat nu niet uit de verf komt. Ik zou zeggen: spreek je uit.
Richard Koopman - 22-02-2010 10:29
Hi Gerrit! Ik doelde met name op hetgeen je schrijft over jou en je manager.. Moest denken aan Bob Marley’s redemption song: “Emancipate yourselves from mental slavery, none but ourselves can free our minds..”. Niets ligt aan de ander.. Alles ligt bij jezelf: het probleem en ook de oplossing.
In organisasties houden we elkaar gevangen door de kunst van het niet samenwerken, het vinden dat de ander moet veranderen en teleurgesteld in de ander. De grootste angst van de mens is om afgewezen te worden, het grootste verlangen om te worden geaccepteerd.. Deze twee zijn de grootste ketens die we elkaar en onszelf om de enkels leggen.. ipv elkaar en onszelf te helpen te kiezen voor mentalel vrijheid. Een ‘ yes we can’ organisatie is het resultaat.
Gerrit - 23-02-2010 10:48
Richard, Bob Marley maakte leuke muziek, maar zijn woorden neem ik zeker in dit geval niet serieus. Woorden bedacht onder invloed van marihuana, verwacht ik.
Deze woorden lijken uit te sluiten dat mensen elkaar iets kunnen aandoen. Het onderwerp waar het hier omgaat is macht. Dat woord sluit al in zich dat je niet overal invloed op kan hebben. “Niets ligt aan een ander” is net zo absoluut als “niet ligt aan mij”. Beiden geloof ik niet in. Een mens is verantwoordelijk voor zijn leven, maar heeft niet overal invloed op. Het gedrag van de één, kan een gevolg zijn voor de ander. Niet alles ligt bij jezelf, dat vind ik te kort door de bocht.
Wel ben ik het eens met de gedachte dat problemen kunnen voortkomen uit verwachtingen. Verwachtingen moeten dus een haalbaarheid hebben, anders zijn ze frustrerend.
Mijn manager mag iets van mij verwachten en ik iets van haar. Die verwachtingen moeten zakelijk reëel zijn. Als die verwachtingen niet uitkomen, kan dat een probleem geven. Beiden moeten we ons werk doen, zoals in onze functieomschrijving is afgesproken. Ik creëer een probleem door van mijn manager te verwachten dat zij zich naar mij verantwoord als zij subjectieve zaken meldt in een beoordeling. Dat op zich is al raar. De oplossing kan door gebrek aan macht niet bij liggen. Mensen creëren problemen voor anderen als zij hun verantwoordelijkheden niet nakomen. De meest simpele voorbeelden kunnen Bob’s tekst al onderuit halen. Bob Marley’s tekst sluit namelijk de verantwoordelijkheid van mensen naar elkaar uit. Samenwerken wordt ineens een stuk eenvoudiger als je bereid bent om de ander van dienst te zijn, i.p.v. alleen voor jezelf te zorgen.
Richard Koopman - 23-02-2010 11:39
Mijn waarneming is dat samenwerking zo beroerd gaat omdat mensen juist niet goed voor zichzelf zorgen (zelfreflectie, zelfwaardering, vaste overtuigingen, eten, drinken)
Mirjam - 14-04-2010 08:56
Gerrit, heb jij je wel eens verdiept in ‘geweldloze communicatie’. In de boeken van Marshall Rosenberg, bijvoorbeeld ‘de taal van de vrede’, wordt heel goed inzichtelijk gemaakt dat het ‘een ander van dienst willen zijn’ juist begint bij jezelf.
Macht is op basis van manipulatie, liefde is op basis van echtheid. Daartussen zit een wereld van verschil wat betreft de intentie.
Ik blijf ‘macht’ en ‘liefde’ een tegenselling vinden en zie ze dan ook niet arm in arm gaan. Macht is één strategie om een bepaalde behoefte te vervullen (want meer dan een behoefte is het niet, zoals de definitie gegeven wordt: ” jezelf uit te drukken en te manifesteren”).
En of je nu manager bent of niet, die behoefte hebben we allemaal.
danny - 31-07-2010 11:56
machts misbruik maken we allemaal dagelijks mee.
ook zelf doen we hier aan mee!
bewust of onderbewust….
het psyche is een geheel dynamische geheel,
die wij zelf kunnen trainen.
we kunnen werken uit een bestaande problematiek of
door bepaalde oefeningen te doen,
die kunnen leiden tot een
verrijking in ons zelf.
sommigen mensen denken nu eenmaal zo te zijn zoals ze zijn maar dit is verre van waar.
er zijn altijd punten die in ons zelf verbeterd kunnen worden.
het leren stopt nooit!!!
EQ
door met je zelf aan de slag te gaan en eigenwaarde te krijgen zullen managers jou met rust laten of voorzichtig zijn.
ons onderbewuste voelt heel duidelijk mekaars energie aan!
regressie therapie is een geweldige stap om een hoop te leren van jou zelf!!!
laat je ziel groeien en leef in hart en ziel…
danny groeneveld.
Gerrit - 01-08-2010 11:14
Mirjam, een late reactie van mij, maar je stelt mij een retorische vraag, want jij schijnt voor mij het antwoord al te weten. Ik merk dat je wat vind van mijn mening, maar wat je eigenlijk vindt, is mij niet duidelijk. Waarom moet ik mij verdiepen in “geweldloze communicatie?” Duidelijk mag zijn, dat ik niets heb met liefde in een zakelijke omgeving. Zweverig en hoogdravend geneuzel over dit soort zaken zijn aan mij niet besteed. Managers en medewerkers moeten gewoon hun eigen verantwoordelijkheid dragen en durven nemen. Doen wat je het afgesproken. Waar gaat het nu feitelijk over?
Dit soort verhalen zijn een voortvloeisel uit de constatering dat 90% van de managers geen leidinggevende capaciteiten hebben. Dit soort zaken heeft niets te maken met liefde, maar met hoe je fatsoenlijk met je medemens omgaat.
Richard Koopman - 09-08-2010 09:49
@ Gerrit
20% van consumenten heeft vertrouwen in wat bedrijven zeggen
13 % van de medewerkers heeft vertrouwen in het eigen bedrijf
(’verkoop je ziel’ van Sjaak Vink)
“Houston we have a problem”
Misschien aardig om je overtuiging ‘geen liefde in een zakelijke omgeving’ eens opnieuw tegen het licht te houden en te kijken of er buiten deze veel bezongen “zakelijke garden of Eden” misschien andere vormen kunnen bestaan…