Juridische consequenties van social media voor HRM met name bij in-,door en uitstroom zijn enorm. Internet biedt veel mogelijkheden voor screening, maar zeker ook zoveel valkuilen. Wat mag wel? Wat mag niet? Wat is etisch? Wanneer stopt privacy en begint het. Mag ik iemand screenen op LinkedIn? Hyves? Relatieplanet? Gay.nl? (NB: Hyves is een van de grootste datingsites van Nederland). Jurispudentie is er nog maar heel weinig en jurispudentie is zeker niet geschreven vanuit een 2.0 gedachten. Door social media is het makkelijker dan ooit om te sceenen (en te discrimineren). Het netwerk van iemand te controleren (en mensen te veroordelen). Informatie te delen (concurrentie- en beursgevoelig). Iets over een (oud-)werkgever te zeggen. Welke waarde heeft een concurrentie- en relatiebeding nog als iedereen een persoonlijk netwerk opbouwt in LinkedIn en Facebook? Moeten we verplicht ontvrienden als we van baan veranderen?
Ik heb het antwoord niet, al probeer ik daar wel een antwoord op de vinden. Ik geloof niet dat we op jurispudentie kunnen wachten, omdat het afbreukrisico te groot is. Wat te doen? Richtlijnen opstellen of mensen opleiden en trainen op gebied van social media of controleren of gedragsregels opstellen?
Ik ben benieuwd hoe jij er tegenaan kijkt. Je wilt dit immers vookomen….
(4)
© 2007 Reed Business | 
Reacties
Richard Koopman - 11-02-2010 12:52
Mooi dat je de vraag stelt en er ‘ een antwoord op probeert te vinden’ . Je zoekt richtlijnen, trainingen, gedragsregels en eventueel jurisprudentie..
“Cut the crap” en vertel me:
Wat vind je eigenlijk zelf?
Gerrit - 14-02-2010 12:35
Geert-Jan, het ligt eraan hoe actief je bent op internet, maar het is schrikbarend wat je vindt als je jouw eigen naam googled. Op zich vind ik het verspreiden van gegevens op internet al een behoorlijke inbreuk op m’n privacy. Ik vind screening op internet toelaatbaar tot hetgeen iemand zelf bewust op internet plaatst. Dan bedoel ik om zichzelf te presenteren. Screening via datingsites vind ik uit den boze en dus onethisch, omdat datingsites niet zijn bedoeld voor werkgevers. Men zal zich ook presenteren met het doel een liefdespartner te vinden en geen werkpartner.
De vraag wanneer privacy begint en wanneer het stopt is wellicht goed af te meten door er eens goed over na te kenken wat jouw privacy jou waard is. Dan volgt: wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Marieke - 15-02-2010 12:33
Ik weet wat mijn privacy mijn waard is en om die reden zorg ik ervoor dat er niets over mij te vinden is op internet. Mensen die wel zich wel op netwerksites en dergelijke plaatsen weten ook wat daaraan verbonden is. Je bent te vinden voor iedereen, inclusief potentiële werkgevers
Gerrit - 15-02-2010 17:34
Dat is precies het punt Marieke,jij weet het, maar er zijn hele volkstammen die zich er niet van bewust zijn. Noem het een bepaalde onschuld. Zelf zouden die mensen nooit zoeken naar gegevens van anderen, omdat ze er niet eens aan denken. Dit soort screening zegt meer van de screner dan de gescreende.
Geert Peulings - 16-02-2010 15:34
@Marieke,
Deze reactie van jou staat nu ook op het internet.
Het is gevaarlijk en onjuist om informatie te gebruiken die je niet zelf hebt gescreend. Heb je dus iets gelezen over een sollicitant (en dan bedoel ik niet op een gay of dating site) dan zou je dat ter sprake kunnen brengen in het sollicitatiegesprek. Het is immers openbare informatie. Zonder echter de reactie van de betrokkene te kennen kun je ook niet controleren of die informatie - of jouw indruk ervan - wel juist is.
Er is van mij best wel wat info te vinden op het net en daar maak ik me ook totaal geen zorgen over, want ik sta wel achter wat ik zeg.
Wat me zorgen baart is niet dat mensen die info kunnen zien, maar dat mensen daaraan eigen conclusies kunnen verbinden die ze niet met me bespreken. Daar kan ik me namelijk ook nooit tegen wapenen.
En overigens is die wetgeving er al lang. De wet op de privacy zegt namelijk als uitgangspunt dat je geen info mag verzamelen of gebruiken voor een ander doel dan waarvoor die info ooit werd geregistreerd.
Marieke - 16-02-2010 17:18
@Gerrit
Wat zegt dat dan volgens jou over de screener?
@Geert
Deze reactie staat inderdaad op internet, maar wie kan deze terug vinden als mijn naam (volledige naam) wordt ingetypt? Niemand.
Ik maak zelf zelden gebruik van netwerksites om mensen te ‘checken’ omdat ik er inderdaad gewoonweg meestal niet aan denk en de mensen de vragen stel tijdens een persoonlijk gesprek. Toch is er in het verleden gebleken dat het niet altijd onverstandig is het een en ander te checken. Wat inderdaad niet mag, maar hoe wordt dat ooit gecontroleerd. Leuke regels, nauwelijks te handhaven
Gerrit - 18-02-2010 14:38
Marieke, de reden dat deze vraag wordt gesteld, geeft al aan dat Geert-Jan er waarschijnlijk een onprettig gevoel bij heeft. Als je dit soort screenen als normaal beschouwt, dan zegt dat iets over je gevoel waar de grenzen te leggen van wat een ander als privacy kan beschouwen. Ja, ja, kom nu niet met internet is openbaar, dat weten wij, maar nogmaals er zijn mensen die zich daarvan niet bewust zijn. Waarom zou je alles van iemand willen weten? Zeker van een datingsite, kom nou toch. Mensen hebben een wettelijke proeftijd van 2 maanden. Doe het daarmee. Kijk, dat een aspirant-politieagent wordt gescreend daar kan ik mij alles bij voorstellen, maar dat iemand die de vakken vult bij AH ook moet worden gescreend vind ik achterlijk en ziek. Daartussen zit een hele wereld van verschil. Aan jou de taak om die grens leggen. Bij mij is die in ieder geval snel bereikt. Het interesseert mij voor geen meter wat iemand privé doet, als hij/zij het werk maar goed doet. Dat kan ik alleen bepalen tijdens de proeftijd en natuurlijk inschatten vanuit de cv.
Richard Koopman - 26-02-2010 09:29
‘Gluurbuur’, maar dan digitaal..!