Edwin de Bree - 30-03-2010 11:57

Wanneer gaan we met z’n allen inzien dat polarisatie niet werkt. De weg hieruit is de weg van het eenheidsdenken. Organisaties gaan zien als netwerken die onderling verbonden, onderling gerelateerd en onderling afhankelijk zijn.

Kortom synergie ipv van polariteit. Anders blijven we molochen bouwen die geld slurpen en nooit meer brengen dan goed georganiseerde middelmatigheid.

Geert Peulings - 31-03-2010 10:52

@Edwin
Volgens mij heeft het niets met polarisatie of synergie te maken, maar met de juiste man voor de juiste job.

@Gerrit
Alhoewel ik het niet op alle fronten eens ben met het idee herken ik er veel goeds in. De bedrijfsarts is inderdaad niet veel meer als een peperdure, overgekwalificeerde adviseur geworden. Behandelen doet hij sowieso al niet; een enkele keer doet hij een zinvolle doorverwijzing.

De arbodeskundige advisering kan veel beter gebeuren door een arbeidsdeskundige of een ergonoom. Ze zijn beter geschikt en hebben hin kwalificaties op het juiste terrein. Bovendien zijn ze goedkoper en neem je ze niet op contract maar huur je ze als bedrijf - net al je andere adviseurs - in wanneer je ze nodig hebt.

De bedrijfsarts als verzuimcontroleur? Daardoor medicaliseer je alleen het verzuim en de echte specialisten voor verzuimcontrole zitten in je organisatie dicht bij de werkvloer.

Of de bedrijfsarts overigens ooit echt de rol van vertrouwensarts had waag ik te betwijfelen. Uit mijn ruime ervaring met verzuimmanagement kan ik wel zeggen dat de huidige bedrijfsarts nog steeds een geschikte plek is om bepaalde zaken vertrouwelijk te bespreken en dat de BA ook nog steeds goede oplossingen in gang kan zetten.

Wel ben ik er nog steeds een groot voorstander van dat er artsen en therapeuten zijn wiens belangrijkste taak het niet is om mensen beter te maken (dat is voor de reguliere gezondheidszorg) maar die mensen in staat stelt beter hun werk te doen met minder klachten. En dat vraagt meer dan een alleen een andere kijk op de zaak vanuit een andere invalshoek.

Als ik zie wat bedrijfsfysiotherapeuten en bedrijfspsychologen de laatste tien jaar op dit terrein hebben ontwikkeld en gedaan, dan is daar nog veel te winnen voor werkgevers en werkemers.

Misschien zit tussen die therapeuten ook de vertrouwenspersoon die de FNV zoekt.

Want hoe je het ook went of keert die bedrijfsarts heet niet voor niets zo en is geen werknemersarts.

Tot slot: synergie is er wel op een punt: In de pogingen om snel weer op een goede manier aan het werk te kunnen lopen de belangen van WG en WN veel meer samen dan dat menigeen denkt.

Gerrit - 02-04-2010 10:34

@Edwin, je verwacht het misschien niet, maar ik ben het met je eens t.a.v. je gedachtengang. Ik zie alleen geen polarisatie in dit verhaal, dat ik overigens niet zelf heb geschreven maar ontving van de FNV. Of het zo moet gaan als men hier schrijft, valt nog te bezien. Wel vind ik het een stuk om over na te denken. Er zit voor mij meer in dan werkelijk een werknemersarts in het leven roepen, wat weer extra kosten met zich meebrengt. Voor mij zegt het meer iets over het falen van het huidige systeem waarin inderdaad onderlinge verbondeheid ver is te zoeken.

@ Geert, dank voor je uitgebreide reactie. De bedrijfsarts heet inderdaad niet voor niets zo, maar je mag van een arts toch verwachten dat hij/zij mededogen voelt met een patiënt. Dat is in de praktijk vaak ver te zoeken. Puur zakelijk wordt er vaak gereageerd op mensen. De rol van een bedrijfsarts zou voor mij moeten veranderen. Om te beginnen moet deze onafhankelijk zijn. Daarin schuilt sowieso de fout van het systeem.

Laatst had ik via iemand die overspannen was te maken met een zogenaamde case-manager. In mijn beleving aanvankelijk een veredelde ziektecontroleur, maar dat moest ik snel terugnemen. Ik heb gemerkt dat zo’n casemanager echt goed werk kan doen. Wat ik nooit had verwacht is dat deze de manager van de patiënt flink aan de tand voelt en terecht wijst t.a.v. werkdruk. Dit soort verhalen vind ik verheugend, omdat er tig managers rondlopen die meer kapot maken dan ons lief is zonder op de vingers te worden getikt. Deze casemanager, die hopelijk geen uitzondering is, deed dat. Toch is deze casemanager niet onafhankelijk, want ze zijn in dienst van een arbodienst, die weer is ingehuurd door het bedrijf van de patiënt. De vraag is hoelang zo’n casemanager deze rol kan vervullen voor de medewerker/patiënt.

Geert Peulings - 02-04-2010 11:11

Het heeft alles te maken met de andere rol. Een bedrijfsarts is toch ook eerst en vooral een arts die ingehuurd is door een bedrijf.
Een Case Manager heeft - vanuit de wet - een andere rol gekregen. Hij is er om de wn bij te staan.

Ik heb zelf 4 jaar lang die rol vervuld voor een bedrijf waar ik ook in loondienst was. Mijn leidinggevende was de directeur, wat mij een onafhankelijke positie gaf.

Ik heb me altijd - tot aan het einde toe - op kunnen stellen als belangenbehartiger van de wn, omdat ik ook duidelijk kon maken dat zijn belang om te herstellen synchroon loopt met het bedrijfsbelang voor een oplossing via interne of externe reïntegratie.

Wel moet ik zeggen dat ik in deze wel altijd de steun van de directie had die dit belang ook zag.

Ik zei wel altijd dat ik er in eerste instantie was voor de wn, maar uiteindelijk me ook af en toe moest realiseren wie mijn salaris betaalde. Ik heb meer als 100 wn begeleid op deze manier die me allemaal erg dankbaar waren.

Paul Adang - 07-04-2010 13:17

Wat een flauwekul! De huisarts is er om de medische kant van de werknemer (= gewoon zijn patient) te vertegenwoordigen. Waarom zou een huisarts bij werkgerelateerde klachten moeten doorverwijzen naar een “werknemersarts”? Goed overleg tussen de bedrijfsarts en de huisarts is meer dan voldoende. De linkse kerk slaat een beetje door lijkt me.

Geert Peulings - 07-04-2010 15:47

@Paul; Het is toch minder onzin dan het lijkt. Op de eerste plaats is het zoeken van oplossingen vaak een zaak van overleg tussen een medisch deskundige en allerlei personen en instanties bij de werkgever. De huisarts heeft daar geen ingangen en heeft daar ook de tijd niet voor.

Daarnaast blijft het zo dat huisartsen en specialisten in de reguliere zorg er op gericht zijn om mensen te genezen, terwijl bedrijfsartsen en bedrijfs fysiotherapeuten er op gericht zijn om mensen met minder klachten beter te laten functioneren. Dat is een compleet andere tak van sport en daar is de huisarts zeker niet voor geëquipeerd.

Maar niemand vraagt om een nieuwe medische discipline erbij. De bedrijfsarts in zijn huidige vorm als onderdeel van een peperdure arbodienst heeft echt zijn langste tijd gehad. We moeten terug naar onafhankelijke bedrijfsartsen die alleen dan worden ingehuurd wanneer medisch specialisme vereist is voor het zoeken naar een oplossing.

Richard Koopman - 07-04-2010 19:02

Elke arts, dus ook de bedrijfsarts heeft de eed van Hypocrates moeten afleggen..

Voor de aardigheid de oorspronkelijke vertaling (wikepedia is een zegen!)

“Ik zweer bij Apollon de genezer, bij Asclepius, Hygieia en Panacea en neem alle goden en godinnen tot getuige, om naar mijn beste oordeel en vermogen de volgende eed te houden:
Ik zal naar mijn beste oordeel en vermogen en om bestwil mijner zieken hun een leefregel voorschrijven en nooit iemand kwaad doen.
Nooit zal ik, om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft. Nooit zal ik een vrouw een instrument voorschrijven om een miskraam op te wekken. Maar ik zal de zuiverheid van mijn leven en mijn kunst bewaren. Het snijden van de steen zal ik nalaten, ook als de ziekte duidelijk is; ik zal dit overlaten aan hen die hierin bekwaam zijn. In ieder huis waar ik binnentreed, zal ik slechts komen in het belang van mijn patiënten.
Mijn leermeester zal ik eren en liefhebben als mijn ouders; ik zal in gemeenschap met hem leven en zo nodig mijn bezit met hem delen, de kunst leren zonder vergoeding en zonder dat daartoe een schriftelijke belofte nodig is; aan mijn zonen, aan de zonen van mijn leermeester en aan de leerlingen die verklaard hebben zich aan de regelen van het beroep te zullen houden, aan hen allen zal ik de grondslagen van de kunst leren.
Al hetgeen mij ter kennis komt in de uitoefening van mijn beroep of in het dagelijks verkeer met mensen en dat niet behoort te worden rondverteld, zal ik geheim houden en niemand openbaren. Moge ik, als ik deze eed getrouwelijk houd, vreugde vinden in mijn leven en in de uitoefening van mijn kunst, maar moge het tegenovergestelde het geval zijn indien ik hem schend.
Ik zal mij verre houden van iedere welbewuste slechte daad en van elke verleiding, in het bijzonder van de geneugten der liefde met mannen of vrouwen, of zij vrij zijn of slaaf.”

Richard Koopman - 07-04-2010 19:05

En dan de moderne versie :
Artseneed van de KNMG en de VSNU van 2003

“Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen. Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden. Zo waarlijk helpe mij God almachtig / Dat beloof ik.”

Geert Peulings - 08-04-2010 10:19

@Richard Koopman

Natuurlijk is het de taak van die arts om te helpen en dat zal hij ook doen naar zijn vermogen, maar het gaat hier om een ander doel en een andere insteek.

Als Case Manager heb ik diverse cliënten gehad met rugproblemen, waarvan de specialist zegt: “Versleten werk; niets meer aan te doen; u moet er mee leren leven.”

In medische zin is dit ook volkomen juist. Toch heb ik diverse van deze mensen door een arbeids fysiotherapie training weer fit gekregen voor hun eigen werk. Hierbij worden de spieren in de omgeving van de versleten wervels zodanig getraind dat ze een deel van de functies van die versleten wervels konden overnemen.

Gevolg is dat mensen - voor het eerst na soms wel 10 jaar - weer klachtenvrij hun werk kunnen doen en niet meer om de paar maanden uitvallen met rugklachten.

Dat vereist andere inzichten, een andere insteek voor de behandeling en voor een deel ook nieuwe behandelingstechnieken. Deze mensen zijn medisch gezien nog steeds even “ziek” als daarvoor maar in arbeidskundige zin zijn ze “hersteld”

En dat is het verschil tussen een bedrijfsarts en andere artsen.

Richard Koopman - 08-04-2010 12:29

Mijn punt is dat de ‘ Dutch disease ‘ een belangrijke rol speelt in de argumentatie.

De ‘ Dutch disease’ is - bij voorbaat alles wantrouwen wat naar autoriteit, succes, regels, ondernemerschap, werkgeverschap, politiek, onderwijs en gezag wijst en alle verantwoordelijkheid voor eigen keuzes, gedrag en consequenties bij anderen legt: Ik ben goed en de ander is slecht..

Gerrit - 08-04-2010 13:05

Dutch disease is voor mij een stuk gezond wantrouwen, Richard. Ik heb geen enkele reden om autoriteiten, werkgevers, gezag en al helemaal de politiek, te vertrouwen. De werkelijkheid laat toch echt andere dingen zien. Ik heb geen enkele moeite met regels of beter wetten als ze maar voor iedereen gelden. Waar zou de term “klasse justitie” vandaan komen? Uit een dikke duim? De politiek die glashard haar eigen ideeën geweld aan doet. Het beste voorbeeld is toch de leeftijdsverhoging van de AOW. Zie eens hoe de PvdA en CU hier als regeerders mee zijn omgegaan de ene na de andere leugen vertellend om hun punt te maken. Wat te denken van het abrupte einde van de motorrijtuigenbelasting voor auto’s op grijskenteken in 2006. Bezitters werden door Brinkhorst uitgemaakt voor fraudeurs en meneer kwam ermee weg. Hoezo vertrouwen? Dan vergeet ik nog bijna de doemverhalen van het kabinet Balkenende als het volk het Europees verdrag met NEE zou beantwoorden. Leugen en bedrog vieren hoogtij. De Mex.griep zou miljoenen slachtoffers eisen en ineens was het over. Hoe kun je spreken van Dutch disease als een soort negatief wantrouwen, als de autoriteiten liegen en bedriegen? De voorheen o zo betrouwbare banken die hun zakken hebben gevuld en een crisis veroorzaken en de gewone man met de brokken laten zitten. Of is dat het succes van de zakkenvullers in twijfel trekken?
Dit alles staat enerzijds los van eigen keuzes, gedrag, eigen verantwoordelijkheid en anderzijds heeft het er alles mee te maken. Eigen verantwoordelijkheid van b.v. werknemers begint op het moment dat de werkgever zijn verantwoordelijkheid naar de werknemer heeft uitgevoerd. De werkgever is letterlijk en figuurlijk leidend in deze. Ik heb toch iets te vaak meegemaakt dat de werkgever verwijtend is naar de werknemer, terwijl deze niets of heel weinig heeft gedaan aan het scheppen van voorwaarden voor de werknemer, zodat die zijn werk in de breedste zin goed kon doen.

Richard Koopman - 08-04-2010 16:27

Je betoog is precies mijn punt. Je hebt het virus inderdaad goed te pakken, Gerrit!

Richard Koopman - 08-04-2010 16:28

Oja.. nog een symptoom van de ‘ Dutch Disease” : “Ik zal toch zeker zelf wel bepalen wat goed voor me is “

Gerrit - 09-04-2010 13:17

Oh nee Richard, dat is te goedKoop..man. Dat ben ik hier niet van jou gewend. Inderdaad kan ik als beste bepalen wat goed voor mij is. Wat goed is voor de gemeenschap moet wat mij betreft de doorslag geven, maar dan wel vastgesteld door betrouwbare leiders en niet door leugenaars en hypocrieten. Maar kom op Richard, je kunt mij toch niet gaan vertellen dat jij als weldenkend mens, dit alles echt meent. Weldenkend, want ik heb hier heel zinnige reacties van je gelezen. We hoeven het niet eens te zijn, maar een term als “Dutch disease” verdedigen, kan niet van realiteitszin getuigen.

Richard Koopman - 09-04-2010 14:27

Ha Gerrit..
Ik heb nog nooit een pessimist de wereld zien verbeteren…

Richard Koopman - 10-04-2010 15:42

Ha Gerrit..

Als ik degene ben die de term ‘ Dutch Disease’ verzin, dan zal ik ‘em toch ook moeten verdedigen..