HRM in onwetendheid…

 

Steeds meer kom ik bij HR afdelingen een stuk onwetendheid tegen.

Bedrijf X, de minste niet overigens, heeft een goede alleenstaande werkneemster met kinderen die part-time werkt, dus ook part-time verdient. Ze kan de eindjes niet meer aan elkaar kan knopen. Logisch lijkt mij.

Ze had toestemming van de werkgever om me te bellen voor een telefonisch consult via de arbodienst.

Ik had er geen twee minuten voor nodig om te weten dat deze vrouw al JAREN ver onder het sociaal minimum leeft met haar inkomen.

Ze verdiende € 820,– netto, waar het voor haar geldende sociaal minimum, zijnde dat van een alleenstaande ouder, € 1.142,63 is. (Dit is inclusief toeslag en vakantiegeld).

Er was niemand die deze vrouw ooit verteld heeft dat ze onmiddellijk naar de gemeente moet stappen om aanvullende bijstand aan te vragen, plus alle regelingen en voorzieningen die de gemeente voor haar in de portefeuille heeft.

U zult begrijpen dat de emoties elkaar afwisselden, ze was boos, boos omdat ze jaren heeft moeten vechten om rond te komen en haar kinderen het nodige hebben moeten missen, blij omdat dit nieuwe inkomen voor haar een wereld van verschil maakte.

Een afdeling personeelszaken die ziet dat iemand het moeilijk heeft zou deze regelingen moeten weten en doorgeven aan een werknemer. Of niet?

 

Nog zo eentje.

Werknemer Bertus werkt in een productiebedrijf en verdient het minimumloon.

Hij woont samen met Marie en heeft geen kinderen. Marie werkt niet, zij kan geen werk vinden. Bertus is al een behoorlijke tijd ziek en zijn werkgever betaalt inmiddels 70% door. Hierdoor komt het inkomen van Bertus onder het voor hem geldende sociaal minimum.

Bertus denkt dat dat het is wat hij krijgt. Niemand van zijn werk neemt ooit contact met hem op, want hij is al een tijd uit de running. Het bedrijf scoort niet meteen hoog op de hitlijst van sociaalvoelendheid. Hij belde wel een paar keer met personeelszaken dat hij nu zo’n laag inkomen heeft en moeite heeft met rondkomen. “Moet je maar snel weer aan het werk gaan”, was daarop het antwoord.

Omdat dat geen optie was, bleef het stel zitten met een inkomen van € 854,90, en de schulden liepen op.

Niemand had deze man verteld dat hij heel eenvoudig zijn inkomen kon verruimen door de Toeslagenwet aan te vragen bij het UWV.

De Toeslagenwet zuivert het inkomen aan tot het sociaal minimum, zoals in het geval van Bertus bij ziekte. Er zijn nog meer mogelijkheden, maar niet relevant voor deze casus.

 

Ergo, de goeden nagelaten, er zijn bijzonder veel HR managers die geen kaas gegeten hebben van sociale voorzieningen. Dat is jammer want in ieder bedrijf is er wel een Bertus of Jannie die wat meer informatie goed zou kunnen gebruiken.

 

Hettie Schuring

www.socialeraadsvrouw.nl