Hoe groot het cynisme en wantrouwen in Nederland ook is -in politici, overheid, onderwijs, managers – het omgekeerde is waar. Wehunkeren ernaar de ander te kunnen vertrouwen. Gek genoeg dus lijkt de behoeftegroot, maar de vraag om binnen organisaties concreet aan de slag te gaan met‘vertrouwen’ klein. En dat is toch vreemd: Wel het verlangen,maar niet de vraag.

Juist het ‘bouwen aan vertrouwen’ kan je organisatie echt een onderscheid geven inde markt. Door merkbeleving van je organisatie leidend te laten zijn voorhetgeen je binnen doet. In de ‘war for talent’ naar alle waarschijnlijkheiddoorslaggevend om mensen zichzelf met je organisatie te kunnen identificeren.

Vertrouwen lijkt een ‘inkopper’, maar daarvoor is wel werkte verzetten en dit fiks je niet eenvoudig met een instrument, model of eeneenvoudige Imago campagne: Alles wat ‘echt’ is wordt namelijk gedragen zoalsalles wat ‘onecht’ is wordt uiteindelijk wordt afgestraft – Dat laatste iswellicht voor ‘ons burgers’ reden voor onze inmiddels diep geworteldewantrouwen en cynisme.

Wat is er nodig?

Echte dialoog en debat, het onderzoeken van (je eigen)overtuigingen op grond waarvan je als manager (of medewerker) je besluitenneemt, het bereid zijn je overtuigingen los te laten en andere te verkennen,het kunnen appreciëren van de ander die je allergie bezorgt, vragen enluisteren naar wat de ander bezighoudt, vastleggen van ‘ de ziel ‘ van jeorganisatie, het (her)ontdekken van je organisatie filosofie, kleur bekennen,keuzes maken, vertalen naar attitude, HR, marketing en communicatie (imago enidentiteit), het ‘zintuiglijk’ maken van die werkfilosofie in bijzonderewerkplekken (tegen lage kosten), eigen fotokunst, video en activiteiten uit jeeigen gemeenschap die de organisatietribe kunnen versterken.. allemaal dingendie je kunt doen: Inderdaad: allemaal ‘wazig’ en niet ‘concreet’, maar zeereffectief en -stiekem - doodeng..



Nog altijd laten we managers en medewerkers liever trainenin een ‘veilige’ of ‘beschermde’ omgeving(*) - en laten we ze tegenwoordig lievermet paarden trainen dan echt contact te maken binnen de muren van jeorganisatie. Alsof het gescheiden werelden zijn.



(*) kijk voor de aardigheid eens hoe vaak trainingburo’shet hebben over oefenen in een ‘veilige’ en ‘beschermde omgeving. Wat zegt datdan over bedrijven - dat ze ‘onveilig’ zijn? Dat rare destructieve jargon. Datzouden we actief kunnen slopen: Kies er met elkaar voor dat je organisatie eenplek is waar je open en vrij de dialoog met elkaar aan kunt gaan, kuntonderzoeken, verkennen en besluiten zonder dat je bang hoeft te zijn voor jecarrière verloop..



Maar ja.. zoals ik al stelde. De behoefte is groot en zalde vraag er niet zijn zolang:


- ‘afstand bewaren’ wordt gezien als ‘professioneel’


- ‘zakelijke houden’ betekent dat je geen persoonlijkcontact wenst


- ‘emotioneel zijn’ betekent dat je labiel bent


- vriendschappen sluiten binnen werkcontext als’onprofessioneel’ een ‘ risicovol’ wordt ervaren..


- echt contact als doodeng wordt ervaren (maar we ditrechtvaardigen onder ‘zakelijk houden’)


- de vraag wat de ander bezighoudt ook nog betekent dat jenaar het ‘gezeik van de ander moet luisteren’


- we liever mensen in 50 competenties databasen dan hetgesprek met elkaar aan te gaan.


- we het liever hebben over ‘hetnieuwewerken’,'talentmanagement’, ‘war for talent’, ‘diversiteit’, ‘binden en boeien’ entegelijkertijd onze wijze van werken daar haaks op zetten. 


Tussen zeggen en doen zit een grote wereld.