Ga eens op zoek naar de echte oorzaak!Waarom blijven we op dezelfde manier reageren als iets niet goed werkt? Waarom onderzoeken we niet eerst waarom het niet goed werkt? Zo vaak worden maatregelen genomen en als die niet het beoogde resultaat opleveren, gaan we weer nieuwe maatregelen verzinnen. Het is eigenlijk niet anders dan bij de wat grootschaligere zaken als Reorganisatie, Fusie, Veranderingstrajecten en Projecten. Dit levert ook niet zo vaak een goed resultaat op. Voor de kleinere ingrepen is dat eigenlijk net zo.We zijn er al aan gewend. De schouders worden opgehaald. Veel ervaren mensen weten bij voorbaat al dat dingen tot mislukken gedoemd zijn. Om een veelheid van redenen. Maar meestal is het tot een heel simpel principe terug te halen. De maatregel lost het probleem helemaal niet op. Vaak weten zelfs de opdrachtgevers dat al. Maar die willen een gebaar maken. Een symbolische actie is altijd nog beter dan geen actie.Denken ze.Wat gebeurt er intussen: Medewerkers worden belast met allerlei extra bezigheden, zijn even heel druk bezig met iets projectmatigs, waar hun primaire activiteiten onder lijden. De werkdruk neemt toe. De kwaliteit van het normale werk daalt. De motivatie neemt af, omdat dit niet het eerste project is waar men bij ingeschakeld wordt. De ervaringen en vooral de ontbrekende resultaten van vorige projecten liggen nog vers in het geheugen. Die projecten zijn vaak niet geëvalueerd. Er is na afloop eigenlijk ook niet meer over gecommuniceerd met de medewerkers.
Toch gaan we maar door met die intern georiënteerde activiteiten, waardoor de focus op de klant, afnemer, leerling, patiënt, steeds minder wordt. De medewerkers, die daar primair voor opgesteld staan, voelen dat, merken dat. Soms weten ze niet exact aan te geven waar het aan ligt, maar ze merken wel steeds meer dat ze niet meer zo veel bezig zijn met de dingen die er toe doen. Met de dingen waarom ze voor dit werk hebben gekozen. Met de dingen waar ze energie van krijgen in plaats van dat het energie kost. De medewerkers merken dat ze moe worden, maar ook moedeloos. Ze verliezen het plezier in het werk. Meer dan de helft wil eigenlijk wel een andere baan.En de managers? Die draven door. Weten het ook niet altijd meer. Moeten nog meer presteren in nog minder tijd en met nog minder mensen. Ze proberen weer iets nieuws als het vorige niet gewerkt heeft. Gewoon doorgaan. Want we hebben het vreselijk druk en er moet gepresteerd worden. De vorige maatregel draaien we niet terug, dat komt niet goed over. We leggen er gewoon weer een nieuwe maatregel overheen. Omdat de eisen steeds hoger worden wordt het schijnbaar steeds ingewikkelder. Er zijn steeds meer mensen nodig om te duwen of te trekken. Dus hebben we steeds meer managers gekregen. En steeds meer staffunctionarissen, die de managers moeten ondersteunen. Maar we moesten bezuinigen. Dus we hebben steeds minder mensen beschikbaar voor het primaire proces.Wordt het niet eens tijd dat we het primaire proces weer centraal stellen in onze organisaties? Het besef dat onze bestaansreden ligt in wat we voor de klant, afnemer, leerling of patiënt kunnen betekenen?
Wordt het niet eens tijd dat het management en de medewerkers samen gaan werken aan zo goed mogelijk functioneren van de organisatie. Naar elkaar luisteren. Ophouden met symbolische acties maar gericht zijn op dingen die echt werken. ·         Werken vanuit je missie·         Loslaten van verkrampt management denken·         Samen-werken van management en medewerkers