Soms, in de drukte der dagen, verdwijnt de papieren editie van P&Oactueel (normaal gesproken mijn lijfblad in roerige tijden) op de grote stapel met bankafschriften, loonstrookjes en blauwe enveloppen. Vandaar dat pas onlangs in een rustig moment (met thee, kat en P&Oactueel op de bank) mijn oog viel op de Poll in de P&O-actueel van 22 februari: “mag P&O zich bemoeien met de lifestyle van medewerkers?”. Tot mijn verbazing bepleitten drie P&O-ers in min of meerdere mate dat het oké is dat de P&O-er zich mengt in de ‘levensstijl’ (wat is er mis met een Nederlands woord?) van de medewerker, waarbij één woordvoerder P&O zelfs benoemt tot ‘lifestyle consulent’.

Laat ik de vraag voor de grap eens omdraaien: welke medewerker heeft behoefte aan zijn werkgever als lifestyle coach? Om het maar op mezelf te betrekken: dat ik op het werk de keuze heb tussen kroket (meestal vers gefrituurd) en saladebar (slappe komkommer in een broeibak van bacteriën) is een goede ontwikkeling. Dat ik korting kan krijgen op een nog steeds erg dure sportschool is ook prima. Echter, alles buiten deze licht faciliterende rol die door P&O op de achtergrond wordt uitgespeeld gaat veel te ver.

In Nederland hebben we hemelzijgeprezen de goede traditie om werk en privé strikt gescheiden te houden. Levensstijl valt in het vakje ‘privé’. Het is een goede traditie omdat we enerzijds in Nederland het paternalisme zijn ontgroeid en anderzijds omdat het mensen rust en ruimte geeft door een leven te hebben waar baas en collega’s buiten staan. Iedereen is binnen dit privéleven verantwoordelijk voor de invloed van levensstijl op de gezondheid. Natuurlijk wordt de scheiding tussen werk en privé tegenwoordig steeds waziger. Iedereen regelt wel eens iets privé onder werktijd en het werk zet zich wel eens voort in de avonduren. Echter, op het privédomein eindigt de actieve bemoeienis van de baas bij slagboom! Ons privéleven wordt al voldoende bestookt en is waardevol genoeg om te verdedigen tegen goedbedoelde adviezen van bazen die zich oncomfortabel voelen bij de gedachte dat er een privéleven is waar zaken gebeuren die het werk niet optimaal positief beïnvloeden. P&O zou de werk-privé scheiding juist moeten bewaken en niet versleutelen.