Ik woon in mijn vijftiende huis, heb mijn derde, langdurige, baan. Ik heb op een stuk of twintig locaties gewerkt, van een week tot een paar jaar of langer. Meestal met  een vaste uitvalsbasis, soms op een projectlocatie, die dan toch ook wel weer gauw voelde als een “tweede huis”. In het archief van het gebouw waar ik sinds september 2006 “werkachtig” ben, staat een aantal onuitgepakte dozen met mijn naam er op. lees verder…

“Gemeenten mogen de mosquito blijven gebruiken om hangjongeren te verjagen. Het apparaat produceert irritant hoge tonen die vrijwel alleen door mensen onder de 25 jaar kunnen worden gehoord”. Dit was gisteren weer zo’n intrigerende krantenkop, wát een idee om in plaats van een lees verder…

Mijn I-paq en ik zijn onafscheidelijk. Al jaren. Het is begonnen met een elektronische agenda ergens halverwege de jaren negentig (met een Psion, wie kent ze nog?). Inmiddels ben ik aan mijn 5e exemplaar toe en de lees verder…

Veel contact loopt tegenwoordig via de e-mail. Zeker bij een organisatie waar veel medewerkers relatief weinig op kantoor zijn en veel bij klanten werken. Ideaal toch? Allemaal een blackberry op zak en ‘communiceren’ maar. Bijkomend voordeel lees verder…

De wetgeving rondom roken op het werk is duidelijk. Iedereen heeft recht op een rookvrije werkplek. Als je een plek creëert waar wel mag worden gerookt dan moet die plek af te sluiten zijn. lees verder…

Het volgende geval speelt:   In het magazijn van een autobedrijf is een nieuwe man aangenomen ( Jan ) . Jan is 59 jaar en heeft veel ervaring in het magazijn. Hij is via het UWV aangebracht en men heeft op basis van zijn ervaring een intentie verklaring getekend dat Jan bij gebleken lees verder…

 Ten tijde van het oude testament wist men het al. Na zeven vette jaren, volgen 7 magere jaren. En ja, we praten de crisis onszelf een beetje aan, maar dat maakt ‘m er niet minder door. Op het moment dat politie en leraren om meer salaris gaan vragen, dan weet je zeker dat de recessie nadert. lees verder…

Toen ik in de zeventigerjaren als leerling-redactrice rondliep bij  de Margriet, werden wij ‘bezet’ door De Dolle Mina’s, emancipatoire dames van het eerste uur. Gewild voer voor de krantenpers, dus ook de Telegraaf en consorten liepen er rond.  lees verder…

In engelstalig literatuur kwam ik tegen dat pesten op het werk, ook door managers, een grote kostenpost betekent. Weet iemand hoe dat in Nederland zou kunnen zitten bij benadering? Het blijkt het belangrijkste argument te zijn om pesten en intimidatie op het werk tegen te gaan. 

Soms, in de drukte der dagen, verdwijnt de papieren editie van P&Oactueel (normaal gesproken mijn lijfblad in roerige tijden) op de grote stapel met bankafschriften, loonstrookjes en blauwe enveloppen. Vandaar dat pas onlangs in een rustig moment (met thee, kat en P&Oactueel op de bank) mijn oog viel op de Poll in de P&O-actueel van 22 februari: “mag P&O zich bemoeien met de lifestyle van medewerkers?”. Tot mijn verbazing bepleitten drie P&O-ers in min of meerdere mate dat het oké is dat de P&O-er zich mengt in de ‘levensstijl’ lees verder…